OTK - Oostrozebeekse Transplantkring

Transplantatie heeft niets te maken met techniek of kosten maar met ethiek
Het gaat hier om de enige tak van de gezondheidszorg waar
niets kan worden verwezenlijkt zonder de medewerking van het publiek

- Arthur Kaplan -

Hart/longtransplantatie in juli 2004

Door Patrick Vandorpe

Mijn lijdensweg is begonnen sinds 1981 toen ik een klaplong kreeg. Na enkele maanden thuis wilde ik mijn werk als asfalteerder hervatten, maar na enkele dagen zat ik terug thuis… zonder adem…wat zeer lastig was. Mijn kinderen waren klein en we hadden net gebouwd. Toen werd mij aangeraden om te veranderen van werk, iets wat in de jaren tachtig eerder moeilijk was. Na enkele maanden vond ik opnieuw werk in de vlasnijverheid, iets wat ik zeer graag gedaan heb. Vooral de rooimachines en het vele werk tijdens het rooiseizoen in Wallonië lagen mij nauw aan het hart.

Vanaf 1991 begon ik terug fel in ademnood begon te geraken en opnieuw moest ik noodgedwongen veranderen van werk. Een loopbaan als vrachtwagenchauffeur drong zich op tot in 1992 ook dit helemaal niet meer ging.

Ik werd toen terug opgenomen in Izegem en er werd vastgesteld dat ik waarschijnlijk “Histiocytosis X” had en werd zelfs voor de eerste maal longtransplantatie uitgesproken. Iets wat ik Dr. Meirhaeghe nog steeds hoor zeggen: “U moet maar luisteren met een half oor”, maar 15 jaar later weet ik ondertussen wat dit betekent.

Zelfs mijn gezin had geen leven meer, ergens naartoe gaan met de kinderen kon niet, ik was doodop en moest het ganse weekend rusten om de maandag terug te kunnen starten. Begin 1994 stopte ik uiteindelijk volledig met werken, de eerste 2 à 3 jaar dat ik thuis was ging alles beter maar, dit was van korte duur.

Mijn toestand ging zienderogen achteruit tot ik in 2000 de eerste maal werd doorverwezen naar Leuven bij Prof. Verleden. Het was met een kloppend hart, achteraf bleek dit mee te vallen en konden we zelfs “West –Vlams klappen”. Onmiddellijk werd zuurstoftherapie opgestarte en eind 2002 werd beslist om de testen te laten doorgaan voor dubbele longtransplantatie, dit gebeurde begin 2003. Toen ik bijna op de wachtlijst kon komen, kreeg ik een rechter hartfalen en zag ik alles verdwijnen, weg de kans op longtransplantatie.

Na verschillende testen werd ik in september 2003 eindelijk op de hart/longlijst geplaatst en werd ik meerdere malen opgenomen in het U.Z. Leuven. Wederom ging mijn gezondheid zienderogen achteruit, vooral de laatste drie maanden waren een echte hel.

Maar op 7 juni 2004 kwam het verlossende bericht, er was een donor beschikbaar. Na zes weken verblijf in Gasthuisberg mocht ik terug huiswaarts. Toen ik drie weken thuis was, kreeg ik koorts en diarree, maar ik had nog adem. Toen werd ik terug opgenomen en bleek het CMV virus te zijn, waardoor ik bijna drie weken in het U.Z. Leuven moest blijven. Terug thuis ging alles prima tot in september 2005 ik overal jeuk kreeg en in uitslag kwam, toen de huisdokter kwam bleek dat ik de windpokken had. Ik kon het eerst niet geloven, maar toch was het zo. Hiervoor werd ik terug opgenomen in Leuven, na een week mocht ik terug huiswaarts. Tot op heden heb ik daar nog soms last van, vooral wanneer ik vermoeid geraak maar na rusten is dit terug weg.

Terug naar overzicht getuigenissen