OTK - Oostrozebeekse Transplantkring

Transplantatie heeft niets te maken met techniek of kosten maar met ethiek
Het gaat hier om de enige tak van de gezondheidszorg waar
niets kan worden verwezenlijkt zonder de medewerking van het publiek

- Arthur Kaplan -

Longtransplantatie op 30 juli 2007

Door Annelies Maes

Vanaf mijn geboorte hebben de artsen mucoviscidose vastgesteld. Vanaf mijn 3de tot mijn 17de was alles goed onder controle te houden, zonder antibiotica, mijn steun en toeverlaat waren natuurlijke vitaminen en kruiden, maar vanaf mijn 18 jaar ging ik stilaan achteruit. De artsen waren ten einde raad en verwezen me door naar het UZ van Gent. Toen ik daar de eerste keer aankwam werd mijn saturatie met 3 verschillende toestellen gemeten… 69%. Voor de artsen was dit schrikken want ik wandelde nog rond, deed nog trappen, danste dan die tijd ook en ging nog naar school. Na een antibioticakuur van 3 weken en 2 maal daags kiné mocht ik terug naar huis.Om de maand moest ik terug voor controle en ongeveer om de 3 maanden deed ik een infectie en was een opname en antibioticakuur noodzakelijk.

Ik was 2 dagen thuis na een opname toen ik op vrijdag 15 juni 2007 een klaplong kreeg. Op het eerste moment dacht ik dat ik gewoon geen lucht kreeg, maar hoe meer ik probeerde in te ademen hoe minder ik kon. Toen ging ik naar de deur en zei ik tegen mijn ma dat ik geen lucht kreeg, op dat moment besefte ik dat ik een klaplong had. Mijn ma zag direct dat het ernstig was en belde de 100. Ik besefte ook dat ik mijn ogen niet mocht sluiten want als ik dat deed zou ik ze misschien niet meer open doen. Toen ik de sirene hoorde van de ambulance dacht ik van ze zijn er. Het eerste wat ze deden was mijn saturatie meten, die stond op 52%, normaal is dit rond de 95% en ik had een hartslag van 186. Daarna kreeg ik een zuurstofmasker met 7 liter op en hebben ze een infuus geplaatst in mijn hand met iets tegen de pijn.

Die vrijdag werd ik naar het ziekenhuis van Izegem gebracht waar men de nodige drains heeft gestoken. De maandag erop werd ik overgebracht naar het UZ van Gent waar ik dinsdag geopereerd werd om de klaplong te overnaaien, van kleven was bij mij geen sprake, gezien er nog een transplantatie kon volgen. Na enkele dagen werd ik zieker en zieker en stelde prof. Debaets vast dat ik een zware longontsteking had opgedaan.

Als ik op de kamer lag en iets beter was kwamen verschillende dokters met me praten om over te gaan op een longtransplantatie… tijdens mijn opname hebben ze contact opgenomen met prof. Dupont van het Gasthuisberg Leuven om de pré-onderzoeken te laten doorgaan.

Op donderdag 19 juli 2007 kwamen ze mij halen van Leuven. Tegen de middag kreeg ik al bezoek van prof. Dupont. Die vertelde me onmiddellijk dat het ernstig was en stelde alles in het werk om me op de urgentielijst te plaatsen. Na 3 dagen van onderzoeken en testen kreeg ik te horen dat ik op de lijst stond. Na 4 dagen op de lijst te staan kreeg ik op zondag 29 juli in de vooravond van de verpleegster te horen dat er nieuwe longen waren voor mij… Het eerste moment wist ik niet wat gezegd maar vlug daarna was ik wel opgelucht. Ik kreeg de kans op een gezond leven.

Ik ben alvast blij dat ik het deed niettegenstaande dat ik er ook niet met een volledig gerust hart heb in toegestemd.

Voor de operatie gebeurde nog een bloedafname en een cardiogram van mijn hart en ik werd ook helemaal gewassen en ontsmet. Tegen 23u30 mocht ik binnen in de operatiezaal. Rond 8u maandagmorgen was de operatie geslaagd en tegen 11u mochten mijn ouders mij zien.

2 dagen na de operatie mocht ik van de beademing, maar doordat ik een ernstige afstoting had ging dit niet zo goed en werd ik terug beademt voor een 14 tal dagen. De eerste 14 dagen hebben ze me wel in slaap gehouden om me kalm te houden en ook om mijn lichaam de nodige rust te gunnen.

Na 3 weken intensief mocht ik naar Medium Care en 3 dagen later mocht ik naar de kamer, waar ik iets meer dan 2 weken heb gelegen. Wanneer je op de kamer bent begint eigenlijk de revalidatie, 2 keer daags komt de kinesist die je terug helpt met het stappen, wandelen en fietsen. Er wordt ook elke ochtend bloed genomen en een longfoto. Na enkele dagen leer je ook samen met de verpleegster je dagboek in te vullen en je medicatie klaar te zetten.

Wanneer je ontslagen wordt uit het ziekenhuis volgt nog een revalidatie van ongeveer 6 maanden om je fysiek en je spieren terug op te bouwen.

Het leven dat je krijgt na je transplantatie is ook heel anders en aangenamer. Voor mijn transplantatie had ik zuurstof, nachtvoeding, aërosols, dagelijks kiné, regelmatige opnames in het ziekenhuis en was ik regelmatig vermoeid. Ook mijn eetlust was niet zo groot. Gelukkig mag ik nu zeggen dat ik dit allemaal kwijt ben, een grotere eetlust heb en heel wat minder vermoeid ben. Maar het belangrijkste is dat ik normaal kan ademen en terug dingen kan doen die ik vroeger heb moeten opgeven.Voor mij is er dankzij de vlugge beslissingen en de ver doorgedreven vakbekwaamheid van artsen en professoren een klein wonder gebeurd.Ik ben ze daar dan ook heel dankbaar voor, alsook mijn ouders voor hun zorgen en inzet.Ik hoop in de toekomst veel anderen, in mijn situatie te kunnen helpen om deze stap te zetten.

Terug naar overzicht getuigenissen