OTK - Oostrozebeekse Transplantkring

Transplantatie heeft niets te maken met techniek of kosten maar met ethiek
Het gaat hier om de enige tak van de gezondheidszorg waar
niets kan worden verwezenlijkt zonder de medewerking van het publiek

- Arthur Kaplan -

Pijnlijk was het afscheid.. De donatie maakte het iets draaglijker.

Door Lies

Onze dochter kwam om het leven door een val van haar paard.

Ze was pas 18 jaar geworden, haar middelbare studies waren afgerond en ze zou verder studeren. Ze had nog zoveel plannen: haar rijbewijs halen, op reis gaan met vriendinnen, een verjaardagsfeestje geven samen met haar neef die ook 18 werd.

Het noodlot beschikte er echter anders over.

Ze was zoals iedere dag tijdens de vakantie, naar de manege gegaan om er met de paarden bezig te zijn. Ze had net les gekregen en wou nog een eindje gaan stappen met haar paard “Fleur”. Tijdens die wandeling is er iets gebeurd, wat zullen we wel echter nooit meer te weten komen, maar ze is gevallen en op haar hoofd terechtgekomen op het harde wegdek.

Ze was zoals iedere dag tijdens de vakantie, naar de manege gegaan om er met de paarden bezig te zijn. Ze had net les gekregen en wou nog een eindje gaan stappen met haar paard “Fleur”. Tijdens die wandeling is er iets gebeurd, wat zullen we wel echter nooit meer te weten komen, maar ze is gevallen en met haar hoofd terechtgekomen op het harde wegdek.

Ze werd in allerijl naar de kliniek gebracht. De hoofdverantwoordelijke van de MUG wist ons te vertellen dat de letsels zeer zwaar waren. We hadden er nog geen besef van hoe zwaar die wel waren. Na heel wat onderzoeken en bang afwachten kwam de dokter ons vertellen dat onze dochter in een zeer diepe coma was en dat ze het waarschijnlijk niet zou halen. Indien wel, zou ze verder leven als een plantje.

Lies was altijd zo optimistisch en zo goed gezind, haar enige hobby was haar paard. Als ze verder moest leven als een plant, zou ze dit niet aankunnen en ook niet gewild hebben. De dokters zouden nog de hele nacht verder onderzoeken en afwachten of ze nog enig teken van leven of gevoel zou geven.

’s Anderendaags kregen we te horen dat ze de hoop definitief hadden opgegeven. De eerste vraag die ons gesteld werd was, of we haar organen wilden schenken voor donatie. We hadden daar eigenlijk nog nooit over nagedacht, maar de beslissing was vlug genomen. We stemden toe zoals Liesje het zou gewenst hebben. Haar lever en een nier werden aan iemand geschonken en de pancreas en een nier aan een tweede persoon. Haar hart en longen konden niet meer getransplanteerd worden omdat Lies zolang in coma geweest was.

Zelf heb ik later contact opgenomen met het ziekenhuis en vernam dat twee mensen een nieuw leven kregen. Zo weten we dat onze dochter toch nog een beetje verder leeft. Dit alleen al maakt het pijnlijke verlies van onze lieve Lies een beetje draaglijker.

Ouders en zus van Lies.

Terug naar overzicht getuigenissen